Wydarzenia na dzień 9 lipca + wydarzenia podczas przeskoku z 7 do 9 lipca.

Jak się goi rana Olivera?

Lynx nadała krótką audycję na liniach krótkich - 7 lipca z jedną piosenką.
Natomiast wieczorem 8 lipca nadała kolejną audycję, odrobinę dłuższą, również z jednym utworem.

- Tu Lynx. Jeśli mnie słyszycie, to gratuluję, przetrwaliście kolejny dzień.

- Dobry wieczór wszystkim po drugiej stronie. Tym, którzy siedzą za zabarykadowanymi drzwiami, tym, którzy dzisiaj coś naprawili, coś znaleźli, coś stracili albo po prostu jakoś dotrwali do wieczora. To ostatnie też się liczy. Nawet bardzo.

- Wiem, że świat ostatnio nie rozpieszcza. Delikatnie mówiąc. Gdyby był człowiekiem, dostałby ode mnie bardzo długą listę skarg i zażaleń. Ale skoro nie mamy działu HR, zostaje nam robić to, co robimy najlepiej. Wstać i przetrwać kolejny dzień.

- Jeśli dzisiaj nie zrobiliście niczego wielkiego, to nic się nie stało. Nie każdy dzień musi być idealny. Czasem wystarczy przespanie choćby dwóch godzin bez budzenia się przy każdym trzasku. A dobry wypoczynek pozwoli wam nie popełnić błędu, błędu który czasami będzie was kosztować życie.

- Więc jeśli ktoś tam jest i słucha: nie wiem, gdzie jesteście. Nie wiem, ilu was jest. Nie wiem, czy macie dach nad głową, ciepłą zupę, suche skarpety albo chociaż krzesło, które nie próbuje was wbić drzazgi w tyłek. Ale wiem jedno. Skoro słyszycie ten głos, to znaczy, że wciąż walczymy o przetrwanie. Wy tam. Ja tutaj.

Na moment zamilkła.

- A teraz coś dla wszystkich, którzy nadal walczą, nawet jeśli sytuacja wydaje się beznadziejna. Gloria Gaynor - I Will Survive. Bo skoro świat chciał nas łatwo złamać, to mocno się zdziwił. Jeszcze trochę i będziemy świętować okrągły rok!

- Bezpiecznej nocy i lepszego jutra.

7 lipca, wieczór
Pytanie nr 1... czy było bara-bara?
- Well...
Na masażu ramion Logana przez Ashley wcale się nie skończyło, a sytuacja jedynie zaczynała eskalować. Jej szyja była na wyciągnięcie ręki, a wkrótce po pokoju zaczęły roznosić się rozkoszne pomruki kobiety, gdy cudze usta zaczęły błądzić po jej gardziołku. Ta z pozycji stojącej przeszła w siedzącą, na Reese, by wkrótce spleść języki w pożądliwym tańcu. Dłonie również zaczęły błądzić po cudzym torsie, a górna warstwa ubrań szykowała się do lotu po całym pomieszczeniu...
... do czasu aż Charlie nie zaczęła wołać wszystkich na kolację.
Przypiszmy zasługę wyszkoleniu i zachowaniu elementarnej czujności, bo Rayla zdążyła jej krzyknąć, by ta nie wchodziła do środka... "PRZEBIERAM SIĘ". Nie ma co dzieciaczka gorszyć, prawda? Choć z drugiej strony skutecznie zabiła nastrój...




8 lipca
Bardzo wcześnie i żegnając się jeszcze przed udaniem na spoczynek po kolacji, tuż przed wschodem słońca, Ashley wraz z Loganem i Shin zabrali się w drogę powrotną do Akademii, forsownym marszem byle nie tracić dnia roboczego...
Dla odmiany kobieta spędziła dzień bardziej w polu niż na zapleczu, maczając łapki w patrolu i pomagając oczyścić okolicę z trupów, które znowu nagoniło na lotników. Brakowało jej w tym wprawy, więc podpatrywała innych, lepiej obeznanych w walce wręcz i próbowała ich naśladować; stawiając na finezję, z nożem w ręku.
Kolejne godziny zleciały jej na pomaganiu Rayne z rozstawianiem kolejnych pułapek i okazyjnym skasowaniu trupka, gdy takowy przypałętał się bliżej i kobiety akurat znajdowały się przy ogrodzeniu. Nie omieszkała tutaj podpytać rudzielca o to i owo w kwestii posługiwania się nożem w zwarciu.

Shin powróciła o poranku 8 lipca do Akademii, razem z wojskowymi-najemnikami, pomagając w usuwaniu kilku przeszkód w trasie – tych wolno kroczących i gnijących zarazem. Na miejscu zabrała się do pracy. Przez pierwszą połowę dnia pomagała w pracach przy zabezpieczeniach, stopniowo przerzucając kolejne komponenty pułapek w miejsca gdzie te miały zostać założone. W większości te czynności polegały na przewożeniu drewna, drutów i innych drobiazgów przy pomocy wózka z punku A do B – podczas gdy reszta łączyła je ze sobą niczym puzzle.
Druga połówka nie była lżejsza, wręcz przeciwnie. Dziewczyna zaczęła przerzucać część drewna na przyszły plac budowy, które Jude sprowadzał do Akademii, w ramach projektu związanego z panelami słonecznymi. Wszystkiego oczywiście nie zrobiła sama, ponieważ co większe kawałki przekraczały jej możliwości, szczególnie po wcześniejszej zabawie z gabarytami mniejszego kalibru. Starczy rzec, że na koniec dnia uniesienie rąk do góry, na więcej niż parę sekund, przekraczało jej możliwości.